E Ğ İ T İ M     

TÜRKELLİ EĞİTİM GÖNÜLLÜLERİ

     Türkelli Eğitim Gönüllüleri, yüksek öğrenim gençliğimize yönelik çalışmalar yapmaktadır.

Türkelli Eğitim Gönüllülerince, üniversitelilerimize yapılan destek sürmektedir...

Başarı dileyerek...

  NOT:   2007- 2008 ders yılında öğrenci azlığı nedeniyle, TÜRKELLİ İLKÖĞRETİM OKULU KAPATILMIŞTIR. 

           Türkelli İlköğretim Okulu 80 yıllık yaşamında, her an birlikte olduğu çocukların çığlıklarını artık duyamayacak.Her zorluğa göğüs    gererek varlığını sürdürmüştü. Ne öğretmenler ile ne öğrenciler geçti bu sürede. Nerelere uzadı başarıları.

          Ama, 2006 / 2007 ders yılında aldığımız aşağıdaki görüntüler, okulumuzun son öğrencileri oldu. Gidenin arkasından söylenecek söz var elbette. Ancak içimiz acırken, şapkamızı önümüze koyarak sorumluluklarımızı anımsıyoruz, başaramadıklarımız boynumuzu büküyor.

          Göçün nedenlerini yeniden düşünüyoruz. Sermayenin bizi kentlere doldurup, tarlalarımıza ekecek ürünümüzü sınırlandırmasının, hayvancılığımızın bitirilmesinin ardından, açtığı  kocaman marketleri hangi ülkenin ürünleri ile doldurduğunu düşündük. Bunun adının nasıl bir yurtseverlik olduğunu da düşündük tabi...Kentlere dolunca evler yetmedi de, size ev yapıyoruz diye, bu yurdun çirkin beton yığınına döndürülmesinin kimlere kazanç kapısı olduğunu da...

           Ekmek için düştük yollara, bunları farkedemedik ki...Okulumuzun kapatıldığını bile geç duyduk...Her şeyde geç mi kalacağız? 

           Okulumuzda geçen eski günlerimiz geçiyor gözlerimizin önünden, kapatsak da, elde değil...M. HEKİMOĞLU   1. sınıf dersliğinde kırık dökük taban tahtaları arasında ders veriyor. Osman SAĞLAM marangoz, bu taban tahtalarını onarıyor. Az sonra teneffüs olacak, bahçedeki kamelyanın havuzunun çevresini koşarak döneceğiz...

Buralar boş şimdi, çocuk sesleri  yok...

      Sevgili Arkadaslar,

      Uzun bir zamandır yurt dısında yasıyorum. Buraya okumaya geldim fakat gelis o gelis... Ama hicbir zaman köyümle bağımı kopartmadım. Hemen her yazın iznimin birkac gününü  mutlaka köyümde gecirmeye calısıyorum. Hatta gelemedigim zamanlar icimde hep bir eksiklik hissediyorum.

      Köye gidip geldikce, değisiklikleri herkes gibi bende farkediyorum. Bu konuda unutamadığım bazi seyleri sizlerle burada paylasmak istedim.

      Bu olaylardan biri, sanırım 1992 ya da 1993  yılında eski köy okulunun kiremitlerinin evimizin önünden bir köylü kadının sırtında tasındıgını görmek oldu. Beşikdüzü Köy Enstitüsü'nden çocukların hep birlikte at sırtında malzeme tasıyarak, inşa ettiği okulumuzun böyle sökülüp dağılmasına ne kadar üzüldüğümü hatırlıyorum. Yazık oldu o çocukların emeklerine...

      Daha sonra mezarlık adı verilen köyün orta yerindeki harman yerinin  gitgide beton yapılarla kapansına sahit oldum. En son belediye binasi yaptılar oraya. Zaten köye gidip geldikce eski evlerin yerine Karadeniz iklimine uygun olmayan evlerin yapıldıgını, eski evlerin ise luzümsuz esyaların konuldugu depolar olarak kaderlerine terkedildigini, hatta eski evleri yıkıp yerine beton evler yapıldıgını görmek beni hep üzmüştür. Bunları gördükce sanki bir parçam daha yok olup gitmis gibi acı hissederim.

     Çocukluğumda etrafta hiç görmediğim cöplerin, belediyenin her yere cöp varilleri yerleştirmesine rağmen köyümüzü ve özellikle derelerin icini nasıl kirlettiğini görüyorum. Köyümün ve meraların  giderek pislik ve cöp yığınıyla kaplandigini ibretle görmekteyim..

     Eski evlerin önünde fındık kurutmak icin kullanılan harman yerleri vardı. Artık buralara yazın gelindiginde acılıp oturulmak üzere insa edilmis betonarme evler yapıldı. Yazik bu evler icin harcanan paralara. O kadar zengin insanlar mıyız ki sadece yazın kullanılan evler yapıyoruz?

     Eski cesmelerimizin toprakla örtülmesini de bir türlü anlayamadım. Hatta bazi cesmelerin yerlerinden oldugu gibi söküldügünü gördüm. Insanlarimizin atadan dededen kalma bu yapilara sahip cikmamasi ne yazik...

     Eskiden köyümüzde bir tek araba yolu vardi. Evlere tas döseli ara yollardan ulasilirdi. Simdi hemen her yere araba yolu yapilmis. Tas döseli yolların kimileri yok olmus, kimileri toprak altina gömülmüs ve kimileri ise kullanılmadıgi icin otlarla kaplı. Sanki köyümüzün eski yollari unutulup gitmis gibi... Ne hüzün verici bir durum... Kimbilir hangi köylümüz yaptı o yollari ve kimbilir kimler o tasların üzerinden atlayarak gecti.
Hele o yolların kıyısında ya da fındık bahcelerindeki pınar gözlerine demeli? Kaderlerine terk edilmis haldeler. Sanki hic oralardan su icilmemis gibi..
 
    Bunların hepsi yok oldu, yok oluyor. Eski okul binasi, eski evler, tekirler, cesmeler, mahalle aralarındaki yollar, harman yerleri artık anılarımızda kaldı, hepsi unutulup gitti. Onlarla birlikte bizde yok oluyoruz, havada toz zerreciklerimiz bile kalmayacak.
Sizlerle bu değerleri hic değilse anılarımızda yasatmaya devam ederiz belki...
 
    Simdilik  hoscakalın..
 
                                                                                                                         Gülsen (Garazenû)
 

           TÜRKELLİ BELDESİ EĞİTİM ÖĞRETİM TARİHÇESİ

           Oğuz Köyü olarak eğitim öğretimin tarihsel başlangıcı kesin olarak bilinmemektedir. Ancak  kalıntılar ve söylenti olarak köyümüzde bir medresenin varlığı bilinmektedir. 1327(1911)  tarihinde medresede çalışan eğitim görevlisi kayıtlarının incelenmesinden anlaşılmıştır. Aynı  yıllarda sözü edilen medresede eğitim görmüş kişiler bulunmaktadır. Mehmet İPEK (Emniyet Amiri ) gibi...                                                                      

          1927 Tarihinde Oğuz İlk Mektebi olarak Eğitim Öğretime Başlamış olup 1942 tarihine kadar, üç yıllık İlk Mektep olarak mezunlarını vermiştir. Buradan mezun olan öğrenciler Eynesil ve  Beşikdüzü’nde  5 yıllık diplomalarını almışlardır.

           1941-1942 Eğitim Öğretim Yılında 5 yıllık mezununu vererek eğitim öğretimini sürdürmektedir.

            Beldemizde  Ortaokul, 1972-1973 eğitim öğretim yılında başlamış, kesintisiz olarak,1992-1993 eğitim öğretim yılına kadar devam ettirmiştir. Aynı öğretim yılında var olan ilkokul  ile birleştirilmiştir.

             İlköğretim Okulu olarak  eğitim öğretimini devam ettirmektedir.

                                                                                                  Mehmet Can AYDIN  (Em Öğrt)

          Okulumuzun yöresindeki ağaçlandırma çalışmaları çok güzel sonuç vermiş ve değişik ağaç türlerinin zenginliği okulumuzun görünümünü de zenginleştirmiştir. Ağaçlandırma çalışmalarına katılan ve aynı zamanda okulumuzda sınıf öğretmenliği ile Md.Yardımcılığı da yapan Emekli öğretmen Nevzat YILMAZ'ı yakalayınca fotograf çekme isteğimizi kırmadı, sağolsun. 12.05.2007 O arada kısaca olsa da bizi bilgilendirerek, ağaçlandırma çalışmalarına çok kişinin emeği geçtiğini, o kişilere teşekkür etmek gerektiğini söyledi.